Feeds:
Posts
Comments

Archive for September, 2011

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω στο φεστιβαλ Θεσσαλονίκης το MASTERCLASS ενός μεγάλου δημιουργού, του PETER GREENAWAY, γνωστού από αριστουργήματα όπως «Η ΚΟΙΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ», «Ο ΜΑΓΕΙΡΑΣ, Ο ΚΛΕΦΤΗΣ, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ», «PILLOW BOOK» και πολλά άλλα. Στο φεστιβαλ παρουσίασε το 7ωρο έπος του «THE TULSE LUPER SUITCASES» μια ταινία σε 3 μέρη, όπου χρειάστηκε να έρθουν ειδικά μηχανήματα από Ολλανδία για την προβολή της καθώς είναι γυρισμένη ψηφιακά σε HIGH DEFINITION TV, μια νέα μετεξέλιξη της ψηφιακής τεχνολογίας. Στην εν λόγω ταινία παρακολουθούμε τη ζωή ενός τυχοδιώχτη – συλλέκτη του TULSE LUPER και των 92 βαλιτσών του, οι οποίες, σχεδόν όλες, εμπεριέχουν από 92 αντικείμενα. Κάθε αντικείμενο έχει τη δική του πραγματική ιστορία, η βαλίτσα με τις 92 παρτίδες σκακιού έχει 92 γνωστές και αξιομνημόνευτες παρτίδες όπως π.χ. την κλασική αναμέτρηση FISCHER-SPASSKY το 1972 στη Μόσχα. Ο GREENAWAY θα βγάλει 92 DVD στα επόμενα χρόνια τα οποία θα έχουν μορφή INTERACTIVE και ο θεατής θα μπορεί να δει την ιστορία με όποιο τρόπο και σειρά επιλέξει. Ένα PROJECT που ετοίμαζε μια ζωή και μέσα από αυτό έκανε πράξη τις ιδέες του για ένα νέο κινηματογράφο που «για να υπάρξει πρέπει να εφευρίσκει τον εαυτό του εκ νέου, ξανά και ξανά». Ο κινηματογράφος σήμερα σε ένα τεράστιο ποσοστό έχει γίνει πολύ προβλέψιμος λες και είναι βασισμένος σε μια συνταγή. Σχεδόν όλοι μπορούμε να προβλέψουμε τι θα γίνει κατά τη διάρκεια μιας σκηνής ή το τέλος σε ένα 70% των ταινιών που βλέπουμε. Αυτό οφείλεται κατά GREENAWAY σε 4 τυραννίες.

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ

Η τυραννία του κειμένου μας έδωσε έναν κινηματογράφο που υστερεί σε εικόνες λόγω της σύνδεσής του με τη λογοτεχνία. Για να πάρεις έγκριση ή κεφάλαια για να κάνεις μια ταινία θες στα χέρια σου ένα συγκεκριμένο κείμενο 5-10 προτάσεων. Πολές φορές αυτό το κειμενάκι λέγεται μέσα σε ένα ασανσέρ! Ο GREENAWAY, ζωγράφος ο ίδιος, επιχειρεί να ξαναφέρει τον κινηματογράφο στην αισθητική της εικόνας, στο IMAGERY και προτρέπει να γίνονται ταινίες όχι από απλά κείμενα, αλλά από εικόνες, πίνακες ζωγραφικής, χρώματα σε πρώτο βαθμό, κύριο λόγο και σε ισάξια βαρύτητα με το κείμενο. «Το σινεμα πρέπει να κληροδοτεί τις αξίες του, τη γραμματική του και τη σύνταξή του μέσω της εικόνας, όχι του κειμένου».

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΔΡΟΥ

Τα τελευταία 600 χρόνια κοιτάμε τις πλαστικές τέχνες μας μέσα από ένα κάδρο. Ο κινηματογράφος αντέγραψε το θέατρο και δανείστηκε στοιχεία από τη ζωγραφική και η τηλεόραση τον κινηματογράφο. Σήμερα με τα συστήματα IMAX έχουμε δυνατότητα φάσματος 360 μοιρών και το φαινόμενο του κάδρου μπορεί να καταργηθεί. Στην τελευταία του δημιουργία ο GREENAWAY κατακερματίζει το κάδρο ανοίγοντας πολλά μικρά μέσα στο ίδιο, δείχνοντας μαζί ένα μακρινό πλάνο να παίζει αχνά από πίσω και το ίδιο σε κοντινό σε πρώτο επίπεδο μπροστά μας. Υιοθετεί μια κυβιστική στάση όπως δήλωνε αποδομώντας το κάδρο και δείχνοντας στην οθόνη παράλληλα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ενώ σε κάθε κάδρο γίνεται ένας βομβαρδισμός πληροφοριών.

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ

Στο «TULSE LUPER…» ο GREENAWAY εμφανίζει τον ηθοποιό του να λέει την ίδια ατάκα με πολλές παραλλαγές και ηχοχρώματα ανοίγοντας έτσι στο θεατή έναν καινούριο κόσμο, να ταυτιστεί με τα λόγια του ηθοποιού με όποιο τρόπο επιλέξει ο ίδιος για την εξέλιξη του story και δεν τον περιορίζει σε μία μόνο ξερή ατάκα. Ακούμε λοιπόν ένα «δεν ξέρω» νευριασμένο,αμέσως μετά ένα φιλικό,και ένα «δεν ξέρω» χιουμοριστικό από τον ίδιο ηθοποιό συνεχόμενα. Παράλληλα, δίπλα από την εικόνα του πρωταγωνιστή μέσα σε ένα τετραγωνάκι(κάτω δεξιά της εικόνας) να λέει κάποιες φορές την ατάκα του με διάφορους τρόπους, έχουμε δίπλα ένα άλλο τετραγωνάκι(κάτω αριστερά της εικόνας) με τους υπόλοιπους ηθοποιούς που πέρασαν οντισιόν για τον ίδιο ρόλο να λένε την ίδια ατάκα. Επίσης πώς θα κατανοήσεις τον ήρωα ολοκληρωτικά όταν τον παίζει ένας Μπραντ Πιτ ή μια Τζούλια Ρόμπερτς; Πιο πολύ προσέχουμε τα είδωλά μας στο πανί, τους ερωτεύσιμους με πολλές δημόσιες σχέσεις πρωτοκλασάτους stars, χωμένους βαθιά στα γρανάζια του κινηματογράφου-βιομηχανία εμπόριο, παρά το νόημα και περιεχόμενο της ταινίας.

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΣ

«Η τελευταία τυραννία είναι η χειρότερη από όλες, είναι αυτή της κινηματογραφικής κάμερας. Ακούγεται παράδοξο , αλλά πρέπει να την ξεφορτωθούμε. Ο Picasso είπε “δεν ζωγραφίζω αυτά που βλέπω, βλέπω αυτά που ζωγραφίζω”. Η κάμερα είναι απλά μια μηχανή που καταγράφει τον κόσμο και εμείς πρέπει να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Αν ο κινηματογράφος εξελιχθεί όπως θα ήθελα, μπορεί στο μέλλον να είναι όλος μια τεράστια βιομηχανία κινουμένου σχεδίου. Μπορεί να μη χρησιμοποιούμε καν ηθοποιούς κι αν έχετε δει πρόσφατα ιαπωνικό σινεμά επηρεασμένο από την εικονική πραγματικότητα, θα ξέρατε πως η έννοια του ηθοποιού με σάρκα και οστά εξαφανίζεται. Μιλάμε για μια εικονική πραγματικότητα που μπορεί να γίνει το πιο ενδιαφέρον φαινόμενο στον κόσμο».

Αυτά και άλλα πολλά μας είπε ένα πρωί ο PETER GREENAWAY και ελπίζω να σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όσο εμένα…για περισσότερες πληροφορίες http://www.petergreenaway.com/

Advertisements

Read Full Post »